2 . آيا امامت پيامبر ( ص ) نشان دهندهء اين نيست كه مردم ، نمازى را كه پشت سر ابو بكر مىخواندند ، قطع كردند و از نو ، نماز را پشت سر پيامبر ( ص ) ادا كردند ؟ ! 3 . همچنين در بارهء نكته‌هاى زير ، سؤال مىكنيم : الف ) حال پيامبر خدا ( ص ) در آن هنگام كه به ابو بكر ، امر كرد تا به جاى ايشان نماز بخواند ، چگونه بود ؟ ب ) آنچه كه در روايات از عايشه و برخى راويان ديگر ، نقل شده است كه وقتى پيامبر ( ص ) را به مسجد مىبردند ، آن قدر توان و قدرت روى پاى خود ايستادن را نداشت كه پاهاى مبارك ايشان ، از شدّت ضعف ، روى زمين ، كشيده مىشد . ج ) اگر اين حد از ناتوانى ، در سبُكى حال ايشان بوده است ، پس سنگينى و سختى بيمارى ايشان ، چگونه بوده است ؟ ! د ) اگر بپذيريم اين درجه از ناتوانى و درد و رنج ، در سبُكى حال ايشان بوده است ، ناگزير ، سختىِ حال حضرت ، بايد چيزى مانند اغما و بيهوشى باشد . ه ) در اين صورت ، چگونه ممكن است پيامبر ( ص ) در حالت اغما ، قدرت و توانايى داشته باشد كه بعد از شنيدن صداى بلال - كه ايشان را به نماز ، دعوت مىكرد - ، عايشه را به نزد خود بخواند و به او بفرمايد : « بگوييد ابو بكر با مردم ، نماز بگزارد » ؟ ! 4 . وقتى كه پيامبر ( ص ) در خانهء عايشه ، بسترى بود و در حال اغما به سر مىبرد ، چه كسى ممكن است به بلال گفته باشد كه پيامبر خدا ( ص ) فرموده : « بگوييد ابو بكر با مردم ، نماز بگزارد » ؟ !